Schriftgezag

Onder de huidige crisis in de kerken vandaag ligt een afnemend Schriftgezag.

De Bijbel is tegelijkertijd het Woord van God en de boeken en geschriften van menselijke schrijvers. In het verleden werd er wellicht te weinig aandacht aan gegeven dat de Bijbel is geschreven in mensewlijke taal en genres van die tijd.

In het westerse denken heeft een verschuiving plaats gevonden van etnocentrisme (een algemeen verschijnsel dat een volk of groep er vanuit gaat dat zij de waarheid in pacht hebben en dat hun besef van goed en kwaad de enige juiste is). Chauvinisme, racisme en seksisme zijn hier allemaal mee verwant. Tjdens de laatste eeuw is men zich er van bewist geworden dat onze visie niet altijd de enige juiste is. Voor de kerk betekent dit dat we moeten kijken hoe dezelfde Bijbel gelezen wordt door Christenen uit andere volken en culturen en dan bereid zijn van elkaar te leren.

Maar dit alles is nu, ook in het postmodernisme doorgedraaid. Nu zijn we meegehold met het (cultureel) relativisme dat gelooft dat er geen waarheid meer is (behalve dan de ‘waarheid’ dat er geen absolute waarheid bestaat!) Kerkelijk betekent dit dat we niet meer over ware en valse leer willen of mogen spreken; iedereen die zegt dat hij Christen is moet zijn mening kunnen geven, en die moeten wij dan ook respecteren. 

Het gevolg is dat we de Bijbel niet langer willen of kunnen zien als het betrouwbare Woord van God, maar slechts (of voornamelijk) als de woorden van zwakke en (door hun cultuurhorizon) beperkte mensen. Wij moeten verder denken dan de apostelen en de lijnen doortrekken naar vandaag en naar het nieuwe koninkrijk. Wat Paulus of Petrus schrijft is dan maar een betrekkelijke waarheid voor vandaag. Ik stel het even scherp: Het is God blijkbaar niet gelukt om door de inspiratie van de Heilige Geest een Woord te geven die de Waarheid is voor de kerk van alle tijden en plaatsen.

Hier zijn een aantal artikelen en relevante bronnen:

Het Tanend Schriftgezag, door D.A. Carson

Schriftgezag en Bekering bij Kathy Keller