2 Een Joods Dogma?

Toen ik (in de laat zeventiger jaren) in Zweden was, kreeg ik een werk over Paulus voor een boekbespreking. Plichtsgetrouw schreef ik een samenvatting (niet voor de laatste keer, overigens). Daarna gaf ik mijn commentaar over de behandeling van Paulus, en ik besloot met deze observatie:

 

De belangrijkste bijdrage (van dit werk) zal, vermoed ik, zijn dat het in elk geval voor lange tijd afrekent met de slechtste karikaturen aangaande het Judaïsme zodat die niet meer besproken worden. Zelfs als niet iedereen het hele boek leest, zal de faam van dit werk verspreid worden. Geleerden zullen ongetwijfeld aarzelen iets te zeggen dat er toe zou kunnen leiden dat een alwetende luisteraar niet te zachtjes gaat fluisteren, “Het is wel heel duidelijk dat hij E.P. Sanders niet gelezen heeft!”

 

Hoewel de gave van profetie me allang in de steek heeft gelaten, was ik toen in elk geval geïnspireerd. Sanders zijn publicatie “Paul and Palestinian Judaism” wordt over het algemeen gezien als het belangrijkste werk over Paulus van de laatste vijftig jaar. Hoewel de meningen over zijn interpretatie van de apostel behoorlijk uiteenlopen, wordt het overal gewaardeerd voor het afrekenen met “de slechtste karikaturen aangaande het Judaïsme” in de discussie onder geleerden. En dat was zeker geen klein onderdeel van Sanders zijn bedoeling: hij wilde, zo vertelt hij ons, “de nog steeds (in het Nieuw Testamentische onderzoek) populaire of heersende visie op het Rabbijnse Judaïsme vernietigen”. In dat proces –en dat is vooral relevant hier- overtuigde hij veel geleerden dat de traditionele opvattingen over rechtvaardiging vandaag niet meer te handhaven zijn. Dit bracht een dramatische verschuiving (volgens sommige beschrijvingen: van Copernicaanse proporties) teweeg onder de Paulinische geleerden. Om te begrijpen wat het onderwerp van alle drukte is, moeten we eerst gaan kijken naar Sanders zijn correcties aangaande het Judaïsme.

verder: Judaïsme en Genade

terug: Rechtvaardiging opnieuw bekeken