Omarm het leven dat je leidt

We gaan verhuizen.
Het tevoorschijn halen van dozen op zolder hebben me meer geraakt dat ik gedacht had.
Toen ik ze openmaakte herinnerde ik me levendig hoe mijn leven eruit had gezien – de hobby’s waar ik gek op was, de dingen die ik graag deed.
Al die herinneringen brachten in mij het besef naar boven dat het leven zoals ik dat nu leidde niet was zoals ik daar altijd van gedroomd heb.
Niets is gegaan zoals ik me voorgesteld had.
Terwijl ik er diep van overtuigd ben dat het in mijn leven gaat volgens Gods goede bedoelingen, zijn er momenten dat ik huil om wat er is geweest – vooral onlangs met die dozen op zolder allemaal gevuld et herinneringen aan een leven dat er niet meer was.
Foto’s van gezinsvakanties van lang geleden, kerstfeestvieringen vroeger, concerten, spelen op school. Dozen vol met brieven van mensen die ik niet meer ken. Plaatjes uit mijn kindertijd die me aan het lachen maken maar er ook met afschuw aan doet terugdenken.
Allemaal dingen die me eraan herinneren hoe mijn leven veranderd is.
En dan is daar ook nog mijn hobbymateriaal. Vijftien jaar geleden was mijn leven vol met dingen die ik met mijn handen deed: schilderen, tekenen, knipselboeken, bouwen, sieraden maken, borden beschilderen
Dozen vol met spullen die herinneren aan al die verschillende artistieke passie van mij. Ze deden een appèl op mijn creativiteit. Ze maakten me rustig. Ze maakten me gelukkig.
Maar de diagnose van postpoliosyndroom veranderde alles.
Met armen die steeds krachtelozer werden kon ik mij het niet meer veroorloven om te gaan schilderen. Ik deed alles in dozen, stickers erop en bracht ze naar zolder.
Ik keek er niet weer naar om.
Tot nu.


Wat is er van het leven waar ik van droomde terecht gekomen?

Terwijl vrienden me hielpen met de oude dozen opruimen, keek ik naar verfkwasten, doeken, lak, gekleurd paper en voelde een diep verdriet bij me opkomen.
Ik mis die spullen.
Maar ik weet dat ze een deel van mijn vroegere leven zijn en ik kan niet vasthouden aan wat niet meer ongedaan kan worden gemaakt.
Dat verdriet is niet iets specifiek voor mij.
Een paar week geleden sprak ik drie vriendinnen die met een behoorlijke teleurstelling te maken hadden.
Een was van huis uit operazangeres, maar haar stem was veranderd en ze kon niet meer zingen zoals voorheen.
Een andere vriendin had uit gekeken naar het moment dat haar jongste kind naar school ging zodat zij haar werk waar ze zich toe geroepen voelde weer kon oppakken. Maar een onverwachte zwangerschappen gooide haar plannen dramatisch omver en nu voelt het of haar dromen nooit meer in vervulling gaan.
De derde vriendin heeft een kind met een ernstige beperking en piekert voortdurend over de toekomst van haar kind en ook dat van haarzelf.
Net als mijn vriendinnen lopen we allemaal tegen teleurstellingen aan.
Ons leven ziet er heel anders uit dan wij dachten dat het eruit zou gaan zien.
Mensen dromen van carrières en prestaties, maar gezinsomstandigheden of onverwachte gebeurtenissen zorgen ervoor dat daar niets van terecht komt..
Jonge verliefde stellen dromen van gelukkige gezinnetjes, terwijl toch de gezinnen waar ze zelf uitkomen daar helemaal niet op lijken.
Wat gaan we dus doen?
Hoe gaan we om met dat nare gevoel dat er meer in het leven zou moeten zijn?
Of dat ons misschien het leven dat we zouden moeten hebben onthouden wordt?
Het leven waarvan we geloven, als we echt heel eerlijk zijn, dat we verdienen?


Huil diep

Deze raad van John Piper was ongelooflijk nuttig voor mij: ‘Huil op zijn tijd over het leven dat je hoopte te zullen krijgen. Treur over het verlies. Was dan je gezicht. Vertrouw op God. En omarm het leven dat je leidt.’
‘Huil op zijn tijd om het leven dat je hoopte te zullen krijgen’, zelfs nu ik deze woorden opschrijf krijg ik een gevoel van bevrijding.
Wij die soms te ingehouden zijn als het om onze pijn gaat omdat dat meer geestelijk lijkt, zouden meer moeten huilen. Erkennen wat moeilijk is. Treur over het verlies. Voel de pijn over wat nooit meer zal zijn.
Huilen helpt me te verwerken.
Omdat treuren zelden een eenmalig iets is, ervaar ik soms ineens verdriet nog lang nadat ik dacht erover heen te zijn en verder ging met mijn leven.
Vaak onverwachts.
Als tranen opwellen heb ik geleerd om die te erkennen en ze zelfs te verwelkomen.
Ze brengen vaak iets aan de oppervlakte dat de moeite waard is om aandacht aan te besteden.
Ik treur over het verlies van wat er eens was maar ook over het verlies van wat er nooit was.
Bij beiden gaat het om verlies van iets waarvan ik hoopte dat het er zou zijn.
Stellen die geworsteld hebben met kinderloosheid, maar net zo goed zij die een kind begraven hebben, of die een kind met een beperking opvoeden, of een zoon of dochter die z’n eigen gang gaat, hebben verloren waarvan ze hoopten dat het er zou zijn. Wat ook de oorzaak is, het gaat toch om verlies.

Was je gezicht

Nadat ik gehuild en getreurd heb, was ik mijn gezicht.
Ik droog niet alleen maar mijn tranen.
Ik neem een warme doek en veeg de zoute strepen van mijn wangen.
Ik laat de heerlijke warmte over mijn huid gaan.
Dan spetter ik koud water op mijn gezicht om me op te frissen, mijn gedachten te veranderen en mijn ogen op de HEER te richten.
Alleen dan kan ik verder.
Dit isd een bewuste, opzettelijke daad, een keuze die ik maak om me anders te focussen.
Als ik me anders focus, wend ik mijn ogen af van mijn problemen en schuif ze naar de HEER – en ik kies ervoor om Hem te vertrouwen.
Ik vertrouw Hem ook als mijn situatie uitzichtloos lijkt.
Ik vertrouw erop dat Hij voor mijn geluk werkt.
Ik vertrouw erop dat Hij weet wat het beste voor mij is.

Omarm het van God gegeven leven

Tenslotte word ik geroepen om het leven dat ik leid te omarmen.
Omarm het als je bij een geliefde vriend zou doen.
Van harte.
Met vreugdevolle aanvaarding en niet met morrende gehoorzaamheid Omarmen betekent blij aannemen en zelfs verwelkomen wat de HEER mij ook maar geeft, zelfs als dat niet in mijn plannen past.
Het betekent volledig aanwezig zijn, leven in het hier-en-nu, vreugde vinden in wat nu is en niet verlangen naar wat geweest is.
Dus als jij je momenteel verdrietig en teleurgesteld voelt over je leven: sta jezelf toe om te treuren.
Om diep te huilen.
Om te treuren over het verlies van waar je op gehoopt hebt.
Maar als je geklaagd hebt, was dan je gezicht, vertrouw God en omarm het leven dat Hij jou gegeven heeft.
In een wereld met veel verdiet en verlies, zei God tegen zijn volk: ‘Blijf niet staan bij wat eertijds is gebeurd, laat het verleden nu rusten. Zie, ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het-heb je het nog niet gemerkt?
Ik baan een weg door de woestijn, maak rivieren in de wildernis’ (Jes. 43:18–19).
De HEER verricht inderdaad iets nieuws in mijn leven.
En in dat van jou ook.
Hij maakt een weg door de wildernis en een rivier in de woestijn.
Leun er maar op en omarm het.
God is bezig met iets moois te doen.